facebook
Porządek Mszy św.
Dni powszednie - 6.30
czwartek 17.00

Niedziela i święta
7.30 i 10.00 oraz
sobotni wieczór 18.30

Sakrament pokuty
codziennie przed Mszą św.
sobota - od 17.00
Kancelaria Parafialna
Czynna codziennie po Mszy św. do godz. 8.00 oraz w czwartek od godz. 17.45 do 18.30

W niedzielę, święta oraz w sobotę kancelaria nieczynna

Wezwanie do chorego oraz sprawy pogrzebu o każdej porze
Nr konta bankowego
PKO SA I Oddział w Kędzierzynie-Koźlu
43 12 40 1659 1111 0000 2599 1004
Bogatym nie jest ten kto posiada, lecz ten kto daje.

(św. Jan Paweł II)

Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni. (Mt. 5,4)



ROK  WIARY  2012-2013

List Pasterski Biskupa Opolskiego na Rok Wiary
Trwajmy mocno w wyznawaniu wiary (Hbr 4,14)

Umiłowani w Chrystusie Siostry i Bracia!

Dnia 11 października br. papież Benedykt XVI zainaugurował Rok Wiary, który będzie trwał w całym Kościele do 24 listopada przyszłego roku. W liście apostolskim Porta fidei papież zaznaczył, że do ogłoszenia Roku Wiary i podjęcia dzieła nowej ewangelizacji skłania go kryzys wiary, który dotknął wielu ludzi. Nie chodzi więc o samo uczczenie 50. rocznicy zwołania Soboru Watykańskiego II, lecz o dostrzeżenie na nowo prawdy, wartości i piękna naszej wiary, umocnienie jej w sercach i rodzinach, mężne wyznawanie nawzajem wobec siebie i przed światem oraz budzenie odpowiedzialności za jej zwiastowanie i przekaz. Ojciec Święty wzywa nas do podjęcia pielgrzymiej drogi pośród duchowych pustyń współczesnego świata, niosąc to, co najbardziej istotne: Ewangelię i wiarę Kościoła, wskazując drogę ku Ziemi Obiecanej i uobecniając w świecie nadzieję zbawienia.

1. Uwierzyć w moc wiary

Wiara bywa dziś na różne sposoby ośmieszana i lekceważona, a nawet krępowana i zwalczana. Podważa się jej wartość i spycha na margines życia; w niektórych rejonach świata prześladuje. Tymczasem życie na naszej planecie jest oparte na wierze. Mam tu na myśli wiarę naturalną, tzn. dawanie wiary drugiemu człowiekowi i treściom, które wiara nam komunikuje. Bez wiary nie ma możliwości rozwoju człowieka, ludzkiej wiedzy, komunikacji między nami. Nie ma też możliwości należytego wartościowania i zdolności do podejmowania wiążących decyzji. Wszystko opiera się na uznaniu za wiarygodne tego, co jest nam przekazywane. Dlatego wiara jest człowiekowi niezbędna jak pokarm i powietrze, którym oddycha.

Analogicznie wiary domaga się nasze życie z Bogiem. Na różne sposoby przypominał nam o tym papież Benedykt XVI podczas pielgrzymki do Polski przeżywanej pod hasłem: "Trwajcie mocni w wierze". W jasnogórskim sanktuarium mówił, że wiara jest darem, danym przy chrzcie, który umożliwia nam spotkanie z Bogiem. Gdy po wierzamy się żywemu Bogu, gdy z pokorą umysłu uciekamy się do Niego, przenika nas wewnątrz jakby niewidoczny strumień życia Bożego. Dlatego jakże ważne jest to, byśmy "uwierzyli w moc wiary", w możliwość nawiązania dzięki niej bezpośredniej więzi z Bogiem i nią się rozradowali.

W Katechizmie Kościoła Katolickiego czytamy, że wiara w Boga oznacza konkretną postawę przylgnięcia do Niego całym sobą, całkowite zawierzenie życia Bogu, kroczenie ku Niemu i z Nim, a więc nie po swojemu, lecz żyjąc treściami, które są nam przekazane jako dziedzictwo, jako depozyt wiary apostolskiej. Gdy razem z innymi wyznajemy szczerze wiarę Apostołów, kształtujemy wspólnotę wiary, czyli Chrystusowy Kościół i wówczas świadectwem swej wiary jesteśmy zdolni pociągać innych do Boga. Potrafimy jak Apostołowie wyrywać ludzi ze szponów mocy ciemności i przyprowadzać do Boga. Wartość wiary w Trójjedynego Boga: Ojca, Syna i Ducha Świętego ujawnia się najpierw w tym, że jest nam wielkim światłem na ścieżkach życia, że pozwala nam więcej widzieć, lepiej odczytywać sens życia i naszą sytuację w świecie. Równocześnie, nasza wiara jest źródłem nowego życia, źródłem życia Bożego w nas. Święty Paweł oznajmia nam w Liście do Rzymian, że "sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej ustami - do zbawienia" (Rz 10,10). Usprawiedliwienie jest już naszym udziałem, zostaliśmy w chrzcie przeniesieni ze stanu Adama do stanu Jezusa Chrystusa i jesteśmy odtąd dziećmi Bożymi, domownikami Boga i dziedzicami Jego Królestwa. Natomiast myśląc poważnie o zbawieniu, powinniśmy mocno brać sobie do serca apel autora Listu do Hebrajczyków z dzisiejszego drugiego czytania: "Trwajmy mocno w wyznawaniu wiary" (Hbr 4,14). Wówczas urzeczywistnia się jej siła i moc; realizują się słowa Chrystusowej obietnicy: "Kto uwierzy i przyjmie chrzest będzie zbawiony" (Mk 16,16).

2. Przybliżmy się z ufnością do Chrystusa

W Liście apostolskim Porta fidei (nr 8) papież pisze, że w Roku Wiary będziemy mieli okazję do wyznawania wiary w zmartwychwstałego Pana w naszych katedrach i kościołach całego świata; w naszych domach i rodzinach, aby każdy silnie odczuł potrzebę lepszego zrozumienia odwiecznej wiary i przekazywania jej przyszłym pokoleniom. W ten sposób mobilizuje nas do dawania świadectwa wiary, dzielenia się nią i bronienia jej w razie potrzeby, poczynając od własnego domu, od ewangelizacji domowników. W punkcie wyjścia potrzeba jednak wielkiego zaangażowania w ożywienie wiary we własnym sercu. Każdy wierzący, zdaniem papieża, powinien "ponownie odkryć treść wiary wyznawanej, celebrowanej, przeżywanej i przemodlonej, i zastanowić się nad samym aktem wiary" (PF 9). Chodzi o to, by nie zmarnować tego szczególnego czasu łaski, który został nam dany.

Zasadnicze zadanie dobrze wyraża przytoczona zachęta natchnionego autora: "Trwajmy mocno w wyznawaniu wiary". Słowa te mogą nam być przewodnią myślą w przeżywaniu Roku Wiary, ponieważ równocześnie wyrażają wyzwanie zawarte w tytule roku duszpasterskiego "Być solą ziemi", który rozpoczniemy w I Niedzielę Adwentu. Równie ważne jest dalsze wołanie autora Listu do Hebrajczyków: "Przybliżmy się więc do tronu łaski, abyśmy otrzymali miłosierdzie i znaleźli łaskę dla [uzyskania] pomocy w stosownej chwili" (Hbr 4,16). Tą chwilą jest Rok Wiary i nie ulega wątpliwości, że jeśli ma dobrze zaowocować w nas, w naszych rodzinach i w całym opolskim Kościele, to trzeba jak najbardziej zbliżyć się do Jezusa, który jest "pełnią łaski" dla nas.

To zbliżenie się do Jezusa jest konieczne, aby nie było w nas jakiejkolwiek formy bałwochwalstwa i wiara nasza mogła się rozwijać. A ponieważ wiara rodzi się ze słuchania Bożego słowa, powinniśmy zadbać o to, by go nie roztrwonić i nim wiernie żyć. Stąd trzeba, byśmy konfrontowali własne poglądy ze wskazaniami Ewangelii i Tradycji Kościoła, nawet gdy są wymagające i trudne do zrozumienia. Nie możemy ulec pokusie relatywizmu czy subiektywnego i selektywnego interpretowania Pisma św. Podejmijmy więc wysiłek nabożnej lektury Pisma św., uważnego rozważania go, aby lepiej służyć Bożej prawdzie. Pomocą mogą nam być kręgi biblijne w parafiach, ale też wspólne pochylanie się nad słowem Pana w rodzinach, zwłaszcza w niedzielę. Tak ukształtuje się dogodna sytuacja do korzystania pośród najbliższych z danego nam wszystkim charyzmatu budującego spotkania wierzących. Chodzi o to, by mówić o Jezusie, dzielić się tym, jak doświadczam Jego bliskości, jak okazał mi swą dobroć, co mi ostatnio powiedział i jak to odkryłem w prozie życia.

Trzeba więcej mówić o Bogu i Ewangelii, ale też więcej rozmawiać z Bogiem. Chodzi o modlitwę indywidualną i wspólnotową, w naszych domach, salkach i świątyniach. Potrzeba nam zwłaszcza usilnego wołania: "Panie, przymnóż nam wiary". Wołajmy o żywą wiarę, zwłaszcza w sercach młodego pokolenia. Trwajmy jak najwięcej na adoracji Najświętszego Sakramentu. Podejmijmy też wysiłek odmawiania modlitwy różańcowej tak, jak nam zalecił bł. Jan Paweł II w liście apostolskim Rosarium Virginis Mariae. Modlitwą tą wypraszajmy u Boga wiele łask i wykorzystajmy jej ogromny potencjał. Różaniec może być konkretną formą kontemplacji pięknego oblicza Jezusa, poprzez rozważanie tajemnic Jego życia. Trzeba jednak wstąpić do szkoły Maryi, by wypowiadać słowa modlitwy sercem zaangażowanym w Jezusa. Wszystkich kapłanów, a także liderów i animatorów ruchów i wspólnot bardzo proszę o kształtowanie szkół modlitwy. Mam na myśli różne formy zapraszania do wspólnej modlitwy, aby pomóc tym, którzy zaniedbali codzienną modlitwę.

Zachęcam, aby do porannego i wieczornego pacierza, a także do południowej modlitwy Anioł Pański dołączyć wyznanie naszej wiary. Chodzi o to, by jak najczęściej wyrażać wspaniałe dziedzictwo naszej wiary, by się nim rozradować i obudzić w sobie pragnienie wiernego przekazywania go innym. W całym tym dziele ważnym zadaniem jest lepsze zapoznanie się z treścią Katechizmu Kościoła Katolickiego. Będzie on wystawiony w naszych Kościołach nie po to, by zastąpić Ewangeliarz, lecz aby inspirował nas do katechezy parafialnej, zwłaszcza katechezy dla dorosłych. Kapłanów proszę o zorganizowanie konkretnych jednostek takiej katechezy, a wszystkich proszę o chętne korzystanie z niej. Byłoby też dobrze gdyby Katechizm Kościoła Katolickiego lub jego Kompendium pojawiły się w każdym domu, a młodzież skorzystała z przygotowanej dla niej wersji "Youcat". Wówczas łatwiej będzie pytać kapłanów o rozumienie poszczególnych treści wiary, które wymagają pogłębienia, aby wiara nasza nie była infantylna i powierzchowna. Zachęcam też wszystkich do czytania dokumentów Soboru Watykańskiego II, żywotów świętych oraz zgłębiania myśli bł. Jana Pawła II i Benedykta XVI.

Ponadto zmobilizujmy się do podjęcia dzieła pokuty. Chodzi o trud usuwania z życia tego wszystkiego, co nas od Boga oddziela, ale też podejmowanie tego, co nas do Boga zbliża. Naszą więź z Bogiem niszczy grzech. Dlatego nie wolno w nim trwać. Ważny jest więc nasz codzienny rachunek sumienia i regularne korzystanie z sakramentu pokuty i pojednania. Kapłanów proszę, aby posługiwali w konfesjonale pół godziny przed Mszą św., w parafiach miejskich dodatkowo w innych godzinach, a w wyznaczonych kościołach rejonów duszpasterskich codziennie, począwszy od I Niedzieli Adwentu. O szczegółach powiadomię was w osobnym komunikacie. W naszym zbliżaniu się do Boga i umacnianiu wiary ważne będzie także podejmowanie dzieł miłosierdzia wobec bliźnich. Zwracam się do was z gorącą prośbą o odpowiedzialne świętowanie każdej niedzieli i zaniechanie zakupów i niepotrzebnych prac. Dzień Pański musi w pełni należeć do Boga i służyć naszemu duchowemu dobru, pielęgnowaniu więzi rodzinnych! W naszych parafiach istnieje też wiele możliwości ożywienia wiary poprzez zaangażowanie się w życie i dzieło konkretnych grup i wspólnot, czy wręcz założenie nowych.

Szczególnie zapraszam do zaangażowanego udziału w peregrynacji relikwii bł. Karoliny i do podejmowania różnych form pielgrzymowania do sanktuariów i miejsc świętych, a także drogami św. Jakuba, zwłaszcza tymi, które wytyczono w naszej diecezji. Dla młodych dwie wspaniałe okazje przeżycia bliskości Jezusa we wspólnocie wiary stanowią: Europejskie Spotkanie Młodych w Rzymie i Światowe Dni Młodych w Rio de Janeiro. Otwórzmy się też na różne formy nabożeństw i celebracji wiary, które duszpasterze będą nam proponowali w naszych świątyniach.

Ponadto, zgodnie z dekretem Penitencjarii Apostolskiej i diecezjalnymi wskazaniami, możemy uzyskiwać odpusty w wyznaczonych dniach i wskazanych kościołach.

W Roku Wiary życzę wszystkim odnowienia przymierza z Bogiem, a na realizację tego dzieła udzielam Wam pasterskiego błogosławieństwa.


Wasz biskup
Andrzej Czaja
biskup opolski

Opole, dnia 15 października 2012 r.